تو همان به که نیندیشی
من و درد روانسوزم
من از درد نیاسایم
من از شعله نیفروزم

او شراب بوسه می خواهد ز من
من چه گویم قلب پر امید را
او به فکر لذت و غافل که من
طالبم آن لذت جاوید راعاقبت بند سفر پایم بست

عاقبت بند سفر پایم بست
می روم ، خنده به لب ، خونین دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل

چرا امید بر عشقی عبث بست ؟
چرا در بستر آغوش او خفت ؟
چرا راز دل دیوانه اش را
به گوش عاشقی بیگانه خو گفت ؟

اکنون تو با مرگ رفته ای و من اینجا تنها به این امید دم میزنم که با هر نفس گامی به تو نزدیک تر میشوم . این زندگی من است (دکتر علی شریعتی)

دل های بزرگ و احساس های بلند، عشق های زیبا و پرشکوه می آفرینند ( دکتر علی شریعتی )

از دریا پرسیدن عشق چیست؟گفت:خشکیدن...

از گل پرسیدن عشق چیست؟گفت:پرپر شدن...

از زمین پرسیدن عشق چیست؟گفت:لرزیدن...

از آسمون پرسیدن عشق چیست؟گفت:باریدن...

از انسان پرسیدن عشق چیست؟ناگهان از درونش گفت:جدایی...

ولی اگر از من بپرسند عشق چیست؟ میگویم:تنهایی

دستان مرا سخت فشردی که نرو

روزی که دلت به دیگری مایل شد

کفشان مرا جفت نمودی که برو

گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست

بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست

گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن

گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست

گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت

جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست

رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت

بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست

و پیوندی از سر نابینایی،

دوست داشتن پیوندی خودآگاه

واز روی بصیرت روشن و زلال.

عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و

هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است،

دوست داشتن از روح طلوع می کند و

تا هرجا که روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج میگیرد.

عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست،

و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر میگذارد

دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی میکند.

عشق طوفانی ومتلاطم است،

دوست داشتن آرام و استوار و پروقار وسرشاراز نجابت.

عشق جنون است

و جنون چیزی جز خرابی

و پریشانی "فهمیدن و اندیشیدن "نیست،

دوست داشتن ،دراوج،از سر حد عقل فراتر میرود

و فهمیدن و اندیشیدن رااززمین میکند

و باخود به قله ی بلند اشراق میبرد.

عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می آفریند،

دوست داشتن زیبایی های دلخواه را

در دوست می بیند و می یابد.

عشق یک فریب بزرگ و قوی است ،

دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی،

بی انتها و مطلق.

عشق در دریا غرق شدن است،

دوست داشتن در دریا شنا کردن.

عشق بینایی را میگیرد،

دوست داشتن بینایی میدهد.

عشق خشن است و شدید و ناپایدار،

دوست داشتن لطیف است و نرم و پایدار.

عشق همواره با شک آلوده است،

دوست داشتن سرا پا یقین است و شک ناپذیر.

ازعشق هرچه بیشتر نوشیم سیراب تر میشویم،

از دوست داشتن هرچه بیشتر ،تشنه تر.

عشق نیرویی است در عاشق ،که او را به معشوق میکشاند،

دوست داشتن جاذبه ای در دوست ،

که دوست را به دوست می برد.

عشق تملک معشوق است،

دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست.

عشق معشوق را مجهول و گمنام می خواهد تا در انحصار او بماند،

دوست داشتن دوست را محبوب و عزیز میخواهد

ومیخواهد که همه ی دل ها آنچه را او از دوست

در خود دارد ،داشته باشند.

در عشق رقیب منفور است،

در دوست داشتن است که:

“هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند”

که حسد شاخصه ی عشق است

عشق معشوق را طعمه ی خویش میبیند

و همواره در اضطراب است که دیگری از چنگش نرباید

و اگر ربود با هردو دشمنی می ورزد و

معشوق نیز منفور میگردد

دوست داشتن ایمان است و

ایمان یک روح مطلق است

یک ابدیت بی مرز است

از جنس این عالم نیست

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق                                                                    

                                               تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟ 

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت                                                                  

                                                بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس                                                                

                                                       تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم                                                                    

                                                    وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن                                                                 

                                              به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو  به صد تا دریا نمی دم                                                                 

                                                     یه لحظه با تو بودنو  به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم                                                                      

                                                   قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

وقتی رفتم کسی غصه اش نگرفت

هیچکی از رفتن من غصه نخورد
هیچکی با موندن من شاد نشد

وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت
بغض هیچ آدمی فریاد نشد

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد

دله من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچکسی عاشقم نکرد

وقتی رفتم نه که بارون نگرفت
هوا صافو خیلی هم آفتابی بود

اگه شب میرفتمو خورشید نبود
آسمون، خوب میدونم مهتابی بود

دم رفتن کسی گفت سفر بخیر
که واسم غریبو ناشناخته بود

اما اون وقتی رسید که قلب من
همه ی آرزوهاشو باخته بود

چهره هیچکسی پژمرده نبود
گلا اما همه پژمرده بودن

کسایی که واسشون مهم بودم
همه شاید یه جوری مرده بودن

وقتی رفتم کسی غصش نگرفت
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد

دله من میخواست تلافی بکنه
پس چشه هیچکسی عاشقم نکرد

 اگر بدانم که خواب تو را بیشتر خواهم دید برای همیشه دیدن تو هرگز بیدار نمی شوم
اگر بدانم که مردگان تو را بیشتر خواهند دید برای همیشه دیدن تو قید زنده بودن راخواهم زد

عاشقانه ترین نگاهم را روی قایقی از باد نشاندم وپارو زنان سوی تو فرستادم وقتی به ساحل نگاه تو رسید تو چشمانت را بستی و قایقم ، غرق شد

شب رفتنت عزيزم هرگز از يادم نميره
واسه هر كسي كه ميگم قصه شو آتيش ميگيره

خيلي مقدسي برام مثل تموم آيه ها
از تو براي تو ميگم كه لحظه هام به پاي توست
خونه ي قلبم كوچيكه
اما . . .
همش به نام توست

كجايي؟

غم هزار ساله ي چشمانت را فروختم به كولي نا آشنا ي شعرهايم!

حالا ديگر غمي به روي چشم هايت ننشسته است..

تا آنها را سوار بر بادبادك رويايم....گريه كنم.

بگذر...ديگر ديوانه شده ام و مي خواهم...

تمام فاصله مان را قصه كنم!

با همين دستهايم رويايم را خواهم كشت!

راست  است!.................وقتي

                         چشمهايت غمگين تر از چشم هاي من بود!

            و دستهايت گرم تر از دستهاي من!

    بگذر...

پاييز كه برسد گريه هامان آغاز خواهد شد...

و نفس هاي من كه روز را كم مي آورد....

شب را كم مي آورد....

جستن چهره ي باراني تو را جشن مي گيرم....

و از طعم تلخ چهار ديواري صورتم خواهم گذشت....

راستي مگر تو چهره ي مرانمي بيني......

مگر نمي بيني كه نشسته ام ميان باغچه ي پيراهنم!

مگر نمي بيني كه روبه روي چشم هايت قدم مي زنم...مي چرخم...

            كولي ترين دخترك اين سرزمين...من خواهم شد!

كه تو را ميان خلخالم....و گردنبند بلند نقره ام گم مي كنم هربار....

و اين پرنده ي غمگين كه هرروز در ويرانه هاي دستانم آواز مي خواند....

غمبارترين امواج سهمگين چشم هايت!

ديگر كدام روسري بنفشي...تو را شعر مي كند؟؟

ديگر كدام دست...لابه لاي لبان تو پونه خواهد كاشت....؟؟

تو نخواهي فهميد...

و من هيچ گلي را ديگر به گيسويم نمي زنم...!!!

و هيچ پروانه اي ديگر عطر آغوش مرا نخواهد داد....

اگر كلمه دوستت دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست

اگر كلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست

اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم كليد زندان من و توست

پس با تمام وجود فرياد ميزنم

دوستت دارم

شقــايق را ميـان خـار و َخـس بگـذار و بــگـــذر

اگر روزي به صحــــرا آهــويـي در بـنـــد ديـدي

همـان يکـدم به يادم شو ، سپس بگذار و بگـذر

به سوگ عشق تو صد رود از چشمم روان بود

ز سهــم من همين درياچه بس ، بگـذار و بگـذر

 اگر در دفتــر قسـمت جـدايـي قبل مـرگ است

بيــا اين واژه ها را پـيـش و پـس بگـذار و بگـــذر

چو چنـگ باد و باران ، بر دلم بـنـشـين و بنــواز

مرا در نغمه هايت خوش نفــس بگـذار و بگـــذر

اگــر روزي قــــدم بر تربــت مــا مـي گـــذاري

چو اين خفته به خون ، پا بر هوس بگذار و بگـذر

تنهایم نگذار.گرمی کلماتت رااز شانه هایم نگیر.نگذار بی رحم شوند این روزها که نمی دانیم تا کجا و کی، محجوب و مهربان باقی می مانند. تا همیشه؟ تا فردا؟! تنهایم نگذار.نگذار تا دوباره بی حصار شود خلوتم، با تو همه چیز در این خلوتِ زخم خورده، رنگ می گیرد. رنگ همصحبتی خاطره ها. رنگ ِ دوستی ...
عین مرهم است وقتی می گویی: "می فهمم"، وقتی ایمان دارم که می خوانی از پشت ِ سیمهای رابطه سکوتم را، که شکسته ام ...


دلم گریز می خواهد، دل کندن از دیوارهای خاطره گرفته ی این پیاده روی های خود خواسته.
دلم هنوز هم آن کوچه ی باریک، با آن در ِ سبز رنگ را می خواهد. کوچه ای که هیچگاه با هم در آن راه نرفتیم. فقط آجرهای خیالمان رااز عکس ِ به جا مانده از آن کوچه، بالا بردیم و در آخر، نیمه کاره رهایش کردیم...
یکی از ما، کم شده از رویاهایمان ...

گاهی شبا گریه کنون میام در خونه ی تو        داد میــــــزنم میــــگم منم عاشق دیـــــوونه ی تو

میگم منم اون که شده اسیر مهربونیات          اون که یه عمره عاشقه به اون همه لطف و صفات

وقتی تو این دنیای تو کار دلم گیر میکنه          حســـــــــادته قلب منو از ادما سیــــــــــــــر میکنه    

میام در خونه ی تو میگم به فریادم برس          رو میـــــکنم به اسمون میـــــــگم به داد من برس

 اخه تو محبوب منی عزیز من خوب منی         تویـــــی تویــــ-ی خدای من خدای با صفـــای من

تو روحمی تو جونمی تو قلبمی تو خونمی        خدای مهربـــــــون من عشــــق تو توی خون من

وقتی تو این دنیای تو کار دلم گیر میکنه           حســـــــادته قلـــــــب منو از ادما سیــــــر میکنه

و انتظار می کشم

برای تو

برای تو که ناتمامی تمامی

از تمام زندگی من

برای تو که اشک های دیده ام

فرو رود ز دیده ام

به سان رود پر خروش کوه ها

میان دشت نا تمام نورها و روح ها

میان کوچه باغ حس خوب آشنایی غریب تو

و انتظار سبز تو که ناگهان شکوفه می شود

برای تو, برای تو غریب آشنای من

به سان رود پر خروش و جوشش تمام کوه ها

روان میان دشت خوب آشناییت

جو آبشار پر غرور و مست نازها

که ناگهان به شروشر آب دیده ام جلای تازه می دهد

...

من از آدم ها می ترسم، نه از احساسی که نسبت بهشان دارم و یا احساسی که خواهم داشت!من از آدم ها می ترسم که مبادا احساس مرا مثل یک گل رز بچینند و به یکدیگر هدیه دهند و یا آن را در یک گلدان خاک خورده، خشک کنند!من از آدم ها می ترسم... ...

سکوت؟!...سکوت؟!چند بار صدایش کردم اما انگار نه انگار! مطمئن بودم که صدایم را می شنود و چیزی نمی گوید و فقط صدای گام های خسته اش بود که به من نزدیک می شد؛ و کم کم چهره زرد و افسرده اما دوست داشتنی اش در چهارچوب در ظاهر شد. لبخند همیشگی اش از چهره اش پاک شده بود و نگاهش پر از غم بود. زردتر و افسرده تر به نظر می رسید. از دیروز که ندیده بودمش لاغرتر شده بود؛ و مثل همیشه خوش را نیاراسته بود. لباس هایش چروک و نا مرتب بود و همه ی این ها خبر از حادثه ای می داد که من از آن بی خبر بودم.سکوت آن روز مثل همیشه نبود. پر از غوغا بود. به داخل اتاقم نیامد و با لحن ساکتش در همان چهارچوب در گفت: مهمان داریمو در میان بهت و ناباوری من مرگ را به داخل اتاق دعوت کرد. ...

 - خدایا!!! می شنوی صدام رو؟ من رو می بینی؟

آسمان پر از ابر برقی زد و غرید!

- چرا می گی نه؟ مگه تو خدا نیستی؟ مگه همیشه نمی گی با بنده هاتی و ما رو می بینی؟ حالا که ازت می پرسم می گی نه؟؟؟

 ناامید ، خسته و از همه جا بریده، خود را از آن بالا پرت کرد پایین، تا زندگی ای را که خدا به او هدیه کرده بود از بین ببرد!

 آن طرف تر، در فاصله ی نه چندان دوری، دیگری از صخره های کوه سر به فلک کشیده بالا رفت و وقتی به سر ِ سر به فلک کشیده صخره ها رسید سرش را به سمت آسمان بلند کرد و قریاد زد:

- خدایا!!! می شنوی صدام رو؟ من رو می بینی؟

آسمان پر از ابر برقی زد و غرید! چشم های مرد از خنده و شادی برقی زد و گفت:

- می دونستم که به یادمی! این عکس رو هم واسه همین گرفتی، مگه نه؟ می خوای همیشه به یادم باشی؟!!

و خوشحال از بالای کوه پایین آمد تا زندگی ای را که خدا به او هدیه داده بود را زندگی کند و ادامه دهد!

...

Ashegh mishavi

Labkhand mizani

Vali farda…..

Harfhayat ra faramosh mikoni

Har roz sedayat mizanam

Ama khiabane delat

Anghadar shologhast

Ker nemishenavad