اگر كلمه دوستت دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست

اگر كلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست

اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست

اگر كلمه دوستت دارم كليد زندان من و توست

پس با تمام وجود فرياد ميزنم

دوستت دارم

شقــايق را ميـان خـار و َخـس بگـذار و بــگـــذر

اگر روزي به صحــــرا آهــويـي در بـنـــد ديـدي

همـان يکـدم به يادم شو ، سپس بگذار و بگـذر

به سوگ عشق تو صد رود از چشمم روان بود

ز سهــم من همين درياچه بس ، بگـذار و بگـذر

 اگر در دفتــر قسـمت جـدايـي قبل مـرگ است

بيــا اين واژه ها را پـيـش و پـس بگـذار و بگـــذر

چو چنـگ باد و باران ، بر دلم بـنـشـين و بنــواز

مرا در نغمه هايت خوش نفــس بگـذار و بگـــذر

اگــر روزي قــــدم بر تربــت مــا مـي گـــذاري

چو اين خفته به خون ، پا بر هوس بگذار و بگـذر

تنهایم نگذار.گرمی کلماتت رااز شانه هایم نگیر.نگذار بی رحم شوند این روزها که نمی دانیم تا کجا و کی، محجوب و مهربان باقی می مانند. تا همیشه؟ تا فردا؟! تنهایم نگذار.نگذار تا دوباره بی حصار شود خلوتم، با تو همه چیز در این خلوتِ زخم خورده، رنگ می گیرد. رنگ همصحبتی خاطره ها. رنگ ِ دوستی ...
عین مرهم است وقتی می گویی: "می فهمم"، وقتی ایمان دارم که می خوانی از پشت ِ سیمهای رابطه سکوتم را، که شکسته ام ...


دلم گریز می خواهد، دل کندن از دیوارهای خاطره گرفته ی این پیاده روی های خود خواسته.
دلم هنوز هم آن کوچه ی باریک، با آن در ِ سبز رنگ را می خواهد. کوچه ای که هیچگاه با هم در آن راه نرفتیم. فقط آجرهای خیالمان رااز عکس ِ به جا مانده از آن کوچه، بالا بردیم و در آخر، نیمه کاره رهایش کردیم...
یکی از ما، کم شده از رویاهایمان ...

گاهی شبا گریه کنون میام در خونه ی تو        داد میــــــزنم میــــگم منم عاشق دیـــــوونه ی تو

میگم منم اون که شده اسیر مهربونیات          اون که یه عمره عاشقه به اون همه لطف و صفات

وقتی تو این دنیای تو کار دلم گیر میکنه          حســـــــــادته قلب منو از ادما سیــــــــــــــر میکنه    

میام در خونه ی تو میگم به فریادم برس          رو میـــــکنم به اسمون میـــــــگم به داد من برس

 اخه تو محبوب منی عزیز من خوب منی         تویـــــی تویــــ-ی خدای من خدای با صفـــای من

تو روحمی تو جونمی تو قلبمی تو خونمی        خدای مهربـــــــون من عشــــق تو توی خون من

وقتی تو این دنیای تو کار دلم گیر میکنه           حســـــــادته قلـــــــب منو از ادما سیــــــر میکنه

و انتظار می کشم

برای تو

برای تو که ناتمامی تمامی

از تمام زندگی من

برای تو که اشک های دیده ام

فرو رود ز دیده ام

به سان رود پر خروش کوه ها

میان دشت نا تمام نورها و روح ها

میان کوچه باغ حس خوب آشنایی غریب تو

و انتظار سبز تو که ناگهان شکوفه می شود

برای تو, برای تو غریب آشنای من

به سان رود پر خروش و جوشش تمام کوه ها

روان میان دشت خوب آشناییت

جو آبشار پر غرور و مست نازها

که ناگهان به شروشر آب دیده ام جلای تازه می دهد

...

من از آدم ها می ترسم، نه از احساسی که نسبت بهشان دارم و یا احساسی که خواهم داشت!من از آدم ها می ترسم که مبادا احساس مرا مثل یک گل رز بچینند و به یکدیگر هدیه دهند و یا آن را در یک گلدان خاک خورده، خشک کنند!من از آدم ها می ترسم... ...

سکوت؟!...سکوت؟!چند بار صدایش کردم اما انگار نه انگار! مطمئن بودم که صدایم را می شنود و چیزی نمی گوید و فقط صدای گام های خسته اش بود که به من نزدیک می شد؛ و کم کم چهره زرد و افسرده اما دوست داشتنی اش در چهارچوب در ظاهر شد. لبخند همیشگی اش از چهره اش پاک شده بود و نگاهش پر از غم بود. زردتر و افسرده تر به نظر می رسید. از دیروز که ندیده بودمش لاغرتر شده بود؛ و مثل همیشه خوش را نیاراسته بود. لباس هایش چروک و نا مرتب بود و همه ی این ها خبر از حادثه ای می داد که من از آن بی خبر بودم.سکوت آن روز مثل همیشه نبود. پر از غوغا بود. به داخل اتاقم نیامد و با لحن ساکتش در همان چهارچوب در گفت: مهمان داریمو در میان بهت و ناباوری من مرگ را به داخل اتاق دعوت کرد. ...

 - خدایا!!! می شنوی صدام رو؟ من رو می بینی؟

آسمان پر از ابر برقی زد و غرید!

- چرا می گی نه؟ مگه تو خدا نیستی؟ مگه همیشه نمی گی با بنده هاتی و ما رو می بینی؟ حالا که ازت می پرسم می گی نه؟؟؟

 ناامید ، خسته و از همه جا بریده، خود را از آن بالا پرت کرد پایین، تا زندگی ای را که خدا به او هدیه کرده بود از بین ببرد!

 آن طرف تر، در فاصله ی نه چندان دوری، دیگری از صخره های کوه سر به فلک کشیده بالا رفت و وقتی به سر ِ سر به فلک کشیده صخره ها رسید سرش را به سمت آسمان بلند کرد و قریاد زد:

- خدایا!!! می شنوی صدام رو؟ من رو می بینی؟

آسمان پر از ابر برقی زد و غرید! چشم های مرد از خنده و شادی برقی زد و گفت:

- می دونستم که به یادمی! این عکس رو هم واسه همین گرفتی، مگه نه؟ می خوای همیشه به یادم باشی؟!!

و خوشحال از بالای کوه پایین آمد تا زندگی ای را که خدا به او هدیه داده بود را زندگی کند و ادامه دهد!

...

Ashegh mishavi

Labkhand mizani

Vali farda…..

Harfhayat ra faramosh mikoni

Har roz sedayat mizanam

Ama khiabane delat

Anghadar shologhast

Ker nemishenavad

 فقط ميگه: توي قلب من زندگي مي کني .
عشق نمي پرسه چه کار مي کني؟

 فقط ميگه: باعث مي شي قلب من به ضربان بيفته .
عشق نمي پرسه چرا دور هستي؟

 فقط ميگه: هميشه با مني .
عشق نمي پرسه دوستم داري؟

 فقط ميگه:دوست دارم

به ما درد خود افشا کن مداوا کردنش با من

بیا و قطره اشکی که من هستم خریدارش

بیا و قطره اخلاص دریا کردنش با من

به ما گو  حاجت خود را اجابت می کنم آنی

طلب کن هرچه می خواهی مهیا کردنش با من

بیا قبل از وقوع مرگ روشن کن حسابت  را

بیا بر نیک و بد را جمع منها کردنش با من

اگر گم کرده ای ای دل کلید استجابت را

بیا یک لحظه با ما باش پیدا کردنش با من

اگر عمری  گنه کردی مشو نومید از رحمت

تو توبه نامه را بنویس امضا کردنش با من

 ميدوني فرق تو با عشق، زندگي و گل چيه؟ عشق يك كلمه است اما تو معنيه اوني. زندگي اجباره اما تو دليل اوني. گل يه گياهه اما تو عطره اوني

بالا تر از آسمان جايي نيست زيبا تر از گل چيزي نيست عزيزتر از تو کسي نيست

دوستت دارم ، نه به خاطر شخصيت تو ، بلكه به خاطر شخصيتي كه من در هنگام با تو بودن پيدا مي كنم

زمستان نیز رفت اما بهارانی نمی بینم

بر این تکرار در تکرار پایانی نمی بینم

به دنبال خودم چون گردبادی خسته می گردم

ولی از خویش جز گردی به دامانی نمی بینم

به غواصان بگو کافیست هرچه بی سبب گشتند

در این دریای طوفان دیده، مرجانی نمی بینم

چه بر ما رفته است ای عمر؟! ای یاقوت بی قیمت

که غیر از مرگ، گردنبند ارزانی نمی بینم

!زمین از دلبران خالیست یا من چشم و دل سیرم؟

که می گردم ولی زلف پریشانی نمی بینم

خدایا، عشق، درمانی به غیر از مرگ می خواهد

...که من می میرم از این درد و درمانی نمی بینم

گوشه ی چشم بگردان و مقدر گردان
ما که هستیم در این دایره ی سرگردان!؟

دور گردید و به ما جرأت مستی نرسید
چه بگوییم به این ساقی ساغرگردان!؟

این دعایی ست که رندی به من آموخته است
بار ما را نه بیفزا! نه سبک تر گردان

غنچه ای را که به پژمرده شدن محکوم است
تا شکوفا نشده ، بشکن و پرپر گردان

من کجا بیشتر از حق خودم خواسته ام!؟
مرگ حق است...به من حق مرا برگردان

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

،شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پرگشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

:یادم آید : تو به من گفتی

!از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر کن

آب ، آئینه عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

!باش فردا ،‌ که دلت با دگران است

!تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن

:با تو گفتم

حذر از عشق؟

!ندانم

سفر از پیش تو؟‌

!هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

،چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نه رمیدم، نه گسستم

باز گفتم که: تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

!...سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم

اشکی ازشاخه فرو ریخت

!مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

،ماه بر عشق تو خندید

یادم آید که از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم ، نرمیدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب های دگر هم

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

!نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم

به چه!بی تو اما  حالی من از آن کوچه گذشتم

اسیر :

جان می دهم به گوشه زندان سرنوشت
سر را به تازیانه او خم نمیکنم
افسوس بر دو روزه هستی نمی خورم
زاری براین سراچه ماتم نمی کنم
با تازیانه های گرانبار جانگداز
پندارد آنکه روح مرا رام کرده است
جان سختیم نگر که فریبم نداده است
این بندگی که زندگیش نام کرده است
بیمی به دل ز مرگ ندارم که زندگی
جز زهر غم نریخت شرابی به جام من
گر به من تنگنای ملال آور حیات
 آسوده یک نفس زده باشم حرام من
تا دل به زندگی نسپارم به صد فریب
 می پوشم از کرشمه هستی نگاه را
هر صبح و شام چهره نهان میکنم به اشک
تا ننگرم تبسم خورشید و ماه را
ای سرنوشت از تو کجا می توان گریخت
من راه آشیان خود از یاد برده ام
یک دم مرا به گوشه راحت رها مکن
با من تلاش کن که بدانم نمرده ام
ای سرنوشت مرد نبردت منم بیا
زخمی دگر بزن که نیفتاده ام هنوز
شادم از این شکنجه خدا را مکن دریغ
روح مرا در آتش بیداد خود بسوز
ای سرنوشت هستی من در نبرد تست
بر من ببخش زندگی جاودانه را
منشین که دست مرگ ز بندم رها کند
محکم بزن به شانه من تازیانه را