پیچک گریان
گداي معمولي فكر مي آني چشات چيه ؟ دو تا بلاي معمولي چه جوريه مگه صدات ؟ يه جور صداي معمولي فكر مي آني تو چي داري آه امثال من ندارن ؟ فقط يه جور ناز و ادا و عشوه هاي معمولي وقتي ازت حرف مي زنم ديگه نمي لرزه تنم تو هم يكي مثل همه ، تو آدماي معمولي اما نه طفلكي اونا ، از خيلي هاشون بدتري يه عاشق دمدمي و ، يه بي وفاي معمولي اون قديما يادم مياد فته بودم موهات طلاست نمي شيه زيرش بزنم ، يه جور طلاي معمولي بيا فقط يه بار ، فقط يه بار آلاتو قاضي آن منم مث اونا بودم ؟ اون عاشقاي معمولي ؟ هر چي بودم دلت رو زد شعرا و عاشقونه هام رفتي سراغ آسي با مو و چشاي معمولي من نمي گم آدم بايد عاشق چشم و ابرو شه درديه آه خوب نمي شه با يه دواي معمولي آاش ولي لايقت باشه اونكه شبات مال اونه فقط مي خوام دعا آنم يه جور دعاي معمولي تو آه شبات روز شدن و روزمو رنگ شب زدي آاش لااقل بچه بودم با اون شباي معمولي آاش جاي موندن توي عشق ، تو مشق شب مونده بودم تو مشكل سفيدي اون آاغذاي معمولي ما بدجوري بهم زديم حسرت به دل موندم هنوز بيرون بريم با هم يه روز ، حتي يه جاي معمولي راستش مي خواستم اولاش نقشي واست بازيكنم نقش يه دختر خوش بي اعتناي معمولي ديدي نقاب من چه زود ، افتادو من همون شدم ؟ بازم همون دخترك بي ادعاي معمولي راستي مي گم شعراي اون از مال من قشنگتره ؟ چي داره آه من ندارم ، يه جور اداي معمولي فكر مي آنم آه راه به راه ، بهت مي گه دوست داره منو شكست نكردن ، همين آاراي معمولي خوب مي دونم من تو دلم برات مي مردم وليكن زياد واست جالب نبود اين گفتناي معمولي چه فايده هر چيزي آه بود تموم شد و ديگه گذشت اينم يه نامه آمتر از نوشته هاي معمولي نمي دونم تو مي خونيش يا آه نگاش نمي آني به خاطر تازگي ، اون وعده هاي معمولي همونا آه اول مي دن ، به جز تو هيچكس به خدا يه حرف ساده ي دروغ ، يه بخداي معمولي اگه آه خونديشم بگو ، اين مال يه غريبه بود يه لطف اگه داري بگو ، يه آشناي معمولي اما گه ديدي آه نه زيادي اذيت مي آنه بيا سراغ دختري با روياهاي معمولي منم مي بخشمت آخه چاره اي جز اين ندارم مث هميشه قهرا و باز آشتياي معمولي اگه نخواستي نامه رو ، تو رو خدا پس نفرست رو عادت هميشگيت ، با اون يه تاي معمولي خواستم يه جور سادگيمو فقط بهت نشون بدم نامه تميزه ولي با ، مداد سياي معمولي من خيليم بد نبودم ، سعي مي آنم بد نباشم خب بعضي وقتا بد مي شم ، از اون بداي معمولي ديگه مزاحم نمي شم تو آاري با من نداري ؟ تكيه آلام خودته ، اين جمله هاي معمولي فقط يه چيزي دوس دارم به يه سوال جواب بدي غير از تموم پرسشا و ، سوالاي معمولي پشت چراغ چشم تو گل بفروشم تو مي خري ؟ بهم نگاه آن به چشم يه گدای معمولي تو مثل چشم دریا عاشقی و پاک و بارانی و من یک تکه از دریا ولی نمناک و طوفانی به یاد چشمهای تو تفال میزنم امشب ببینم میروی آخر از اینجا یا که میمانی تو رو جان همانی که جدایت کرد از چشمم همین امشب بیا در کلبه ی سردم به مهمانی عجب روز قشنگی بود روز آشناییمان چه شد حالا که از آن انتخاب خود پشیمانی همه بردند از خاطر مرا من ماندم و چشمت تو هم رفتی و یادت رفت نام من به آسانی چه زود از یاد بردی آن قرار روز اول را همان که قول دادی این پریشان را نرنجانی اگر چه رفته ای و بار دیگر بر نمیگردی ولی دیوانه ات هستم خودت هم خوب میدانی تمام شمعدانیها برایت اشک میریزند دلت آمد دل گلهای باغم را بلرزانی و عادت درد سنگینی ست وقتی اوج میگرد به من عادت نکردی طعم حرفم را نمیدانی تماشا میکنم این قصه را زیبای من اما خدا را خوش نمی آمد که این دل را بسوزانی خیال دیشب دوباره دیدمت اما خیال بود تو در کنار من بشینی؟..... محال بود هر چه نگاه عاشق من بی نصیب بود چشمان مهربان تو پاک و زلال بود پاییز بود و کوچه ای و تک مسافری با تو چقدر کوچه ی ما بی مثال بود نشنید لحن عاشق من را نگاه تو پرواز چشم های تو محتاج بال بود سیب درخت بی ثمر آرزوی من یک عمر مانده بود ولی کال کال بود گفتم کمی بمان به خدا دوست دارمت گفتی مجال نیست ولیکن مجال بود یک عمر هر چه سهم تو از من نگاه بود سهم من از عبور تو رنج و ملال بود چیزی شبیه جام بلور دلی غریب حالا شکست وای صدای وصال بود شب رفت و ماه گم شد و خوابم حرام شد اما نه با خیال تو بودم حلال بود مي خوام برات بميرم شايد که باور کني نمي خوام از آسمون چيزي برات بيارم عكستو رو قله ي هيماليا بذارم نمي خوام از پشت ابر ماهو واست بچينم فقط تو خواب و رؤيا تو باشي در کنارم مي خوام برات بميرم شايد که باور کني شايد با برق چشمات مرگو آسونترکني من نمي خوام تو تو آرزوي آالم باز با تو تنها بشم من نمي خوام که با شعر حرفمو گفته باشم توي خيالم واسه تو شب يلدا باشم مي خوام برات بميرم شايد که باور کني شايد با برق چشمات مرگو آسونتر کني من نمي خوام فكر کني که عاشقيم يه حرفه يه کم اگه نباشي آب مي شه ، مثل برفه دلم مي خواد بدوني دلم مث يه درياس به وسعت نگاهت ، عميق و خيس و ژرفه مي خوام برات بميرم شايد که باور کني شايد با برق چشمات مرگو آسونتر کني من نمي خوام بگم که چشات خود ستارس چشات اگه نباشه ستاره بي اشارس من نمي خوام رو کاغذ فقط نوشته باشم ديدن روي ماهت تولد دوبارس مي خوام برات بميرم شايد که باور کني شايد با برق چشمات مرگو آسونترکني من نمي خوام بگم آه صد بار واسه تو مردم قد تموم دنيا عاشق و دلسپردم مي خوام خودت حس آني بدون طعم حرفت چه قدر تو قحطي نور ، لحظه ها رو شمردم مي خوام برات بميرم شايد آه باورکني شايد با برق چشمات مرگو آسونترکني من نمي خوام بهار شه ، من عاشق پاييزم پاييز مي شه عاشق تر واسه تو اشك مي ريزم من نمي خوام عاشقيم مثل بقيه باشه فقط بگم فدات شم ، فقط بگم عزيزم مي خوام برات بميرم شايد ه باور کني شايد با برق چشمات مرگو آسونترکني من نمي خوام با چشمام بهت بگم ديوونم من دوس دارم بگي که ، نگو ، خودم مي دونم من نمي خوام آخر قصه مونو بدوني من نمي خوام زبوني بگم پيشت مي مونم مي خوام برات بميرم شايد که باور آني شايد با برق چشمات مرگو آسونتر آني نمي خوام از اون بالا ماهو برات بدزدم يا آه نشونت بدم عاشقيمو با غصم من نمي خوام که دنيا فقط تو رؤيا باشه از گلاي ارکيده قصري برات بسازم مي خوام برات بميرم شايد که باور کني شايد با برق چشمات مرگو آسونتر کني من نمي خوام داشتنت ، واسه من آسون بشه نعمت با تو بودن ، اينجا فراوون بشه من نمي خوام با خودت ، بگي که نه محاله مريم عاشق من ، شبيه مجنون بشه مي خوام برات بميرم شايد که باور کني شايد با برق چشمات ، مرگو آسونتر کني من نمي خوام بگم که بباري بارون مياد به خاطر تو چشم گلاي رز خون مياد من نمي خوام فكر کني حرفاي عاشقونم همين جور آسون مي ره ، همين جور آسون مياد مي خوام برات بميرم شايد که باور آني شايد با برق چشمات مرگو آسونتر کني من نمي خوام که کوه و بشكافمش با تيشه پر سياوشونو ببرمش با ريشه من نمي خوام تو نامه يه قولي داده باشم که مي مونم کنارت حتي پس از هميشه مي خوام برات بميرم شايد که باور کني شايد با برق چشمات مرگو آسونتر کني نمي خوام اين نوشته ، کارا رو بدتر کنه پلكاتو سنگين آنه ، اون چشاتو تر کنه من نمي خوام با حرفام يه وقت دلت بلرزه آتيش تصميممو رنگ خاکستر کنه مي خوام برات بميرم شايد آه باور آني شايد با برق چشمات مرگو آسونتر کني من نمي خوام بگي نه ، مي خوام برات بميرم براي اولين بار اجازه نگيرم من نمي خوام فكر آني ، رها مي شم با مردن مرگ منم مي گه که صيد توام اسيرم مي خوام برات بميرم شايد آه باور آني شايد با برق چشمات مرگو آسونتر کني ديگه دارم مي ميرم ببين چشامو بستم به عشق مردن برات ، تو انتظار نشستم من نمي خوام آه قلبي براي من بشكنه من نمي خوام بشكني ، من واسه تو شكستم مي خوام برات بميرم شايد آه باور کني شايد با برق چشمات مرگو آسونتر آني من واسه ي تو مردم ، اين حرف آخرينه دوس ندارم به جز تو ، آسي اينو ببينه تو توي آسمون باش ، اين جاها جاي تو نيست تو قلب آسموني ، اينجا زير زمينه مي خوام برات بميرم شايد آه باور کني شايد با برق چشمات مرگو آسونتر کني من نمي خوام گل برام بياريي پرپر کني اين شعر آخريمو يه وقت از بر کني بقيه روزاي طلايي عمر تو يه وقت خدا نكرده با سرزنش سر کني مي خوام برات بميرم شايد آه باور کني شايد با برق چشمات مرگو آسونتر آني وقتی آخر یه قصه، غصه ی تلخ فراقه خاطرات سبز و رنگی همشون یه مشت سرابه قلم از سکه میفته، چشم میشه یه رود پر آب دل اسیر درد دلتنگی میشه یه دشت مرداب یعنی اون روزای آبی بینمون فنا شد و رفت؟! یعنی روزگار دلگیر کار ما رو ساخت و در رفت؟! یعنی باز موج جدایی ساحل عشق و خراب کرد؟! دوباره جای ستاره آسمون رد شهاب کرد؟! حالا آهوی فراری! بلبل همیشه ساکت! بیا این قلب شکسته ،مال تو توشه ی راهت یادته وقتی برات ترانه ی عشق و سرودم به تو گفتم مثل روحی توی بند بند وجودم من بت غرور بودم، یادته زدی شکستی به فدای تار موهات گرچه راه عشق و بستی قلب من پر از غمت بود ، قدر ماهی های یک رود کاشکی که نمی شکستیش ، آخه اون جای خودت بود! تو برام بدون همتا، تک گل باغ وجودم من برات؟؟! یادته گفتی ، فرق نداشت بود ونبودم وقت رفتن از تو خواستم ، حالا که پیشم نموندی حالا که غرور و قلبمو شکوندی حالا که فاصلمون خیلی زیاده و تو دوری جون خاطرات خوبمون برام سخته صبوری نکنه روزای سبزمون سیاه شه نکنه حتی بخوای هر چی که بینمون بوده، اونم تباه شه حالا آهوی فراری! بلبل همیشه ساکت! بیا این قلب شکسته ،مال تو توشه ی راهت نازنینم! کاشکی برمی گشتی پیشم کاش می دونستی نباشی، من دیگه بهار نمیشم کاش بدونی اگه می خندم هنوزم نمی خوام به روزگار بگم که از دستش می سوزم اما انگار قسمت اینه که یه عاشق باز بشینه زیر قطره های بارون، تا کسی چشمای خیسشو نبینه این منم درخت بی برگ، ضربه سخت تبر رو تنه ی دلم نشسته تبره ، انگاری این بار پل وصل و هم شکسته.... برو آهوی فراری! بلبل همیشه ساکت! الهی خدای عاشقا باشه پشت و پناهت، پناهت، پناهت... تو همان به که نیندیشی او شراب بوسه می خواهد ز من عاقبت بند سفر پایم بست چرا امید بر عشقی عبث بست ؟ اکنون تو با مرگ رفته ای و من اینجا تنها به این امید دم میزنم که با هر نفس گامی به تو نزدیک تر میشوم . این زندگی من است (دکتر علی شریعتی) دل های بزرگ و احساس های بلند، عشق های زیبا و پرشکوه می آفرینند ( دکتر علی شریعتی )
از دریا پرسیدن عشق چیست؟گفت:خشکیدن...
از گل پرسیدن عشق چیست؟گفت:پرپر شدن...
از زمین پرسیدن عشق چیست؟گفت:لرزیدن...
از آسمون پرسیدن عشق چیست؟گفت:باریدن...
از انسان پرسیدن عشق چیست؟ناگهان از درونش گفت:جدایی...
ولی اگر از من بپرسند عشق چیست؟ میگویم:تنهایی روزی که دلم پیش دلت بود گرو
دستان مرا سخت فشردی که نرو
روزی که دلت به دیگری مایل شد
کفشان مرا جفت نمودی که برو
هیچ مهم نیست
گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست
بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست
گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن
گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست
گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت
جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نیست
رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت
بگذار بسوزد دل من مسئله ای نیست
عشق یک جوشش کور است و پیوندی از سر نابینایی، دوست داشتن پیوندی خودآگاه واز روی بصیرت روشن و زلال. عشق بیشتر از غریزه آب می خورد و هرچه از غریزه سر زند بی ارزش است، دوست داشتن از روح طلوع می کند و تا هرجا که روح ارتفاع دارد همگام با آن اوج میگیرد. عشق با شناسنامه بی ارتباط نیست، و گذر فصل ها و عبور سال ها بر آن اثر میگذارد دوست داشتن در ورای سن و زمان و مزاج زندگی میکند. عشق طوفانی ومتلاطم است، دوست داشتن آرام و استوار و پروقار وسرشاراز نجابت. عشق جنون است و جنون چیزی جز خرابی و پریشانی "فهمیدن و اندیشیدن "نیست، دوست داشتن ،دراوج،از سر حد عقل فراتر میرود و فهمیدن و اندیشیدن رااززمین میکند و باخود به قله ی بلند اشراق میبرد. عشق زیبایی های دلخواه را در معشوق می آفریند، دوست داشتن زیبایی های دلخواه را در دوست می بیند و می یابد. عشق یک فریب بزرگ و قوی است ، دوست داشتن یک صداقت راستین و صمیمی، بی انتها و مطلق. عشق در دریا غرق شدن است، دوست داشتن در دریا شنا کردن. عشق بینایی را میگیرد، دوست داشتن بینایی میدهد. عشق خشن است و شدید و ناپایدار، دوست داشتن لطیف است و نرم و پایدار. عشق همواره با شک آلوده است، دوست داشتن سرا پا یقین است و شک ناپذیر. ازعشق هرچه بیشتر نوشیم سیراب تر میشویم، از دوست داشتن هرچه بیشتر ،تشنه تر. عشق نیرویی است در عاشق ،که او را به معشوق میکشاند، دوست داشتن جاذبه ای در دوست ، که دوست را به دوست می برد. عشق تملک معشوق است، دوست داشتن تشنگی محو شدن در دوست. عشق معشوق را مجهول و گمنام می خواهد تا در انحصار او بماند، دوست داشتن دوست را محبوب و عزیز میخواهد ومیخواهد که همه ی دل ها آنچه را او از دوست در خود دارد ،داشته باشند. در عشق رقیب منفور است، در دوست داشتن است که: “هواداران کویش را چو جان خویشتن دارند” که حسد شاخصه ی عشق است عشق معشوق را طعمه ی خویش میبیند و همواره در اضطراب است که دیگری از چنگش نرباید و اگر ربود با هردو دشمنی می ورزد و معشوق نیز منفور میگردد دوست داشتن ایمان است و ایمان یک روح مطلق است یک ابدیت بی مرز است از جنس این عالم نیست به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق تقصیر چشمای تو بود ، وگرنه ما کجا و عشق ؟ سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن هنوز یه قطره اشکتو به صد تا دریا نمی دم یه لحظه با تو بودنو به عمر دنیا نمی دم همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم وقتی رفتم کسی غصه اش نگرفت هیچکی از رفتن من غصه نخورد وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت وقتی رفتم کسی غصش نگرفت دله من میخواست تلافی بکنه وقتی رفتم نه که بارون نگرفت اگه شب میرفتمو خورشید نبود دم رفتن کسی گفت سفر بخیر اما اون وقتی رسید که قلب من چهره هیچکسی پژمرده نبود کسایی که واسشون مهم بودم وقتی رفتم کسی غصش نگرفت دله من میخواست تلافی بکنه اگر بدانم که خواب تو را بیشتر خواهم دید برای همیشه دیدن تو هرگز بیدار نمی شوم عاشقانه ترین نگاهم را روی قایقی از باد نشاندم وپارو زنان سوی تو فرستادم وقتی به ساحل نگاه تو رسید تو چشمانت را بستی و قایقم ، غرق شد شب رفتنت عزيزم هرگز از يادم نميره خيلي مقدسي برام مثل تموم آيه ها كجايي؟ غم هزار ساله ي چشمانت را فروختم به كولي نا آشنا ي شعرهايم! حالا ديگر غمي به روي چشم هايت ننشسته است.. تا آنها را سوار بر بادبادك رويايم....گريه كنم. بگذر...ديگر ديوانه شده ام و مي خواهم... تمام فاصله مان را قصه كنم! با همين دستهايم رويايم را خواهم كشت! راست است!.................وقتي چشمهايت غمگين تر از چشم هاي من بود! و دستهايت گرم تر از دستهاي من! بگذر... پاييز كه برسد گريه هامان آغاز خواهد شد... و نفس هاي من كه روز را كم مي آورد.... شب را كم مي آورد.... جستن چهره ي باراني تو را جشن مي گيرم.... و از طعم تلخ چهار ديواري صورتم خواهم گذشت.... راستي مگر تو چهره ي مرانمي بيني...... مگر نمي بيني كه نشسته ام ميان باغچه ي پيراهنم! مگر نمي بيني كه روبه روي چشم هايت قدم مي زنم...مي چرخم... كولي ترين دخترك اين سرزمين...من خواهم شد! كه تو را ميان خلخالم....و گردنبند بلند نقره ام گم مي كنم هربار.... و اين پرنده ي غمگين كه هرروز در ويرانه هاي دستانم آواز مي خواند.... غمبارترين امواج سهمگين چشم هايت! ديگر كدام روسري بنفشي...تو را شعر مي كند؟؟ ديگر كدام دست...لابه لاي لبان تو پونه خواهد كاشت....؟؟ تو نخواهي فهميد... و من هيچ گلي را ديگر به گيسويم نمي زنم...!!! و هيچ پروانه اي ديگر عطر آغوش مرا نخواهد داد.... اگر كلمه دوستت دارم قيام عليه بندهاي ميان من و توست اگر كلمه دوستت دارم نمايشگر عشق خدايي من نسبت به توست اگر كلمه دوستت دارم راضي كننده و تسكين دهنده قلبهاست اگر كلمه دوستت دارم پايان همه جدايي هاست اگر كلمه دوستت دارم نشانگر اشتياق راستين من نسبت به توست اگر كلمه دوستت دارم كليد زندان من و توست پس با تمام وجود فرياد ميزنم دوستت دارم قـنـــاري را در انـدوه قـفــس بـگــذار و بـگــذر شقــايق را ميـان خـار و َخـس بگـذار و بــگـــذر اگر روزي به صحــــرا آهــويـي در بـنـــد ديـدي همـان يکـدم به يادم شو ، سپس بگذار و بگـذر به سوگ عشق تو صد رود از چشمم روان بود ز سهــم من همين درياچه بس ، بگـذار و بگـذر اگر در دفتــر قسـمت جـدايـي قبل مـرگ است بيــا اين واژه ها را پـيـش و پـس بگـذار و بگـــذر چو چنـگ باد و باران ، بر دلم بـنـشـين و بنــواز مرا در نغمه هايت خوش نفــس بگـذار و بگـــذر اگــر روزي قــــدم بر تربــت مــا مـي گـــذاري چو اين خفته به خون ، پا بر هوس بگذار و بگـذر تنهایم نگذار.گرمی کلماتت رااز شانه هایم نگیر.نگذار بی رحم شوند این روزها که نمی دانیم تا کجا و کی، محجوب و مهربان باقی می مانند. تا همیشه؟ تا فردا؟! تنهایم نگذار.نگذار تا دوباره بی حصار شود خلوتم، با تو همه چیز در این خلوتِ زخم خورده، رنگ می گیرد. رنگ همصحبتی خاطره ها. رنگ ِ دوستی ... گاهی شبا گریه کنون میام در خونه ی تو داد میــــــزنم میــــگم منم عاشق دیـــــوونه ی تو میگم منم اون که شده اسیر مهربونیات اون که یه عمره عاشقه به اون همه لطف و صفات وقتی تو این دنیای تو کار دلم گیر میکنه حســـــــــادته قلب منو از ادما سیــــــــــــــر میکنه میام در خونه ی تو میگم به فریادم برس رو میـــــکنم به اسمون میـــــــگم به داد من برس اخه تو محبوب منی عزیز من خوب منی تویـــــی تویــــ-ی خدای من خدای با صفـــای من تو روحمی تو جونمی تو قلبمی تو خونمی خدای مهربـــــــون من عشــــق تو توی خون من وقتی تو این دنیای تو کار دلم گیر میکنه حســـــــادته قلـــــــب منو از ادما سیــــــر میکنه اگر دریای دل آبی است تویی فانوس زیبایش اگر آیینه یك دنیاست تویی معنا ی دنیایش و انتظار می کشم برای تو برای تو که ناتمامی تمامی از تمام زندگی من برای تو که اشک های دیده ام فرو رود ز دیده ام به سان رود پر خروش کوه ها میان دشت نا تمام نورها و روح ها میان کوچه باغ حس خوب آشنایی غریب تو و انتظار سبز تو که ناگهان شکوفه می شود برای تو, برای تو غریب آشنای من به سان رود پر خروش و جوشش تمام کوه ها روان میان دشت خوب آشناییت جو آبشار پر غرور و مست نازها که ناگهان به شروشر آب دیده ام جلای تازه می دهد ... نگاهت می کنم چون نگاه کردن را دوست داری...حرفی نمی زنی! تمنا می کنم چیزی بگو؟!!نگاهت پر از حرف می شود! ... لحظه ای این جا با من باش... درست در امتداد خط نگاهم. می خواهم لحظه ای به تو لبخند بزنم...
من رسیده ز ره غبار آلود
تشنه بر چشمه ره نبرد و دریغ
شهر من گور آرزویم بود
من و درد روانسوزم
من از درد نیاسایم
من از شعله نیفروزم
من چه گویم قلب پر امید را
او به فکر لذت و غافل که من
طالبم آن لذت جاوید راعاقبت بند سفر پایم بست
می روم ، خنده به لب ، خونین دل
می روم از دل من دست بدار
ای امید عبث بی حاصل
چرا در بستر آغوش او خفت ؟
چرا راز دل دیوانه اش را
به گوش عاشقی بیگانه خو گفت ؟
هیچکی با موندن من شاد نشد
بغض هیچ آدمی فریاد نشد
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
پس چشه هیچکسی عاشقم نکرد
هوا صافو خیلی هم آفتابی بود
آسمون، خوب میدونم مهتابی بود
که واسم غریبو ناشناخته بود
همه ی آرزوهاشو باخته بود
گلا اما همه پژمرده بودن
همه شاید یه جوری مرده بودن
وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
پس چشه هیچکسی عاشقم نکرد
بیا بنویسیم روی برگ ، روی آب ، توی دفتر موج ، رو دریا
بیا بنویسیم که خدا ، قلب اینه س
مث شور فریاد نفس ، تو حصار سینه س
با همیشه موندن وقتی که هیچی موندنی نیست
اوج هر صدای عاشقه که شکستنی نیست
با صدام میام همه جا تو رو می نویسم
روی اینه ی گریه هام ، گونه های خیسم
ای که معنی اسم تو آسمون پکه
ریشه ی صدای نبض عشق زیر پوست خکه
بیا بنویسیم روی خک ، رو درخت ، رو پر پرنده ، رو ابرا
بیا بنویسیم روی برگ ، روی آب ، توی دفتر موج ، رو دریا
توی خواب خک ، ریشه ها ، موسم شکفتن
هم صدای من ، می خونن ، وقت از تو گفتن
چشم بستمو ، تو بیا به سپیده وا کن
با ترانه ی نفسات باغچه رو صدا کن
با صدام میام همه جا تو رو می نویسم
روی اینه ی گریه هام ، گونه های خیسم
ای که معنی اسم تو آسمون پکه
ریشه ی صدا نبض عشق ، زیر پوست خکه
بیا بنویسیم روی خک ، رو درخت ، رو پر پرنده ، رو ابرا
بیا بنویسیم روی برگ ، روی ؛آب ، توی دفتر موج ، رو دریا
با ترانه ی نفسات ، من ترانه می گم
اسم تو مث یه غزل عاشقانه می گم
بیا که دیگه وقتشه وقت برگشتنه
بوی پیرهنت که بیاد ، لحظه ی دیدنه
با صدام میام همه جا ، تو رو می نویسم
روی اینه ی گریه هام ، گونه های خیسم
ای که معنی اسم تو آسمون پکه
ریشه ی صدا نبض عشق ، زیر پوست خکه
بیا بنویسیم روی خک ، رو درخت ، رو پر پرنده ، رو ابرا
بیا بنویسیم روی برگ ، روی آب ، توی دفتر موج ، رو دریا
من از تبار خستگی بی خبر از دلبستگی ، عاشقم
ابر شدم صدا شدی، شاه شدم گدا شدی، شعر شدم قلم شدی، عشق شدم تو غم شدی
لیلای من، دریای من آسوده در رویای من این لحظه در هوای تو گمشده در صدای تو
من عاشقم مجنون تو گمگشته در بارون تو
مجنون لیلی بی خبر در کوچه های در به در
مست و پریشون و خراب هر آرزو نقش بر آب شاید که روزی عاقبت آروم بگیرد در دلت
کنار هر ستاره ای نشسته ابر پاره ای
من از تبار سادگی بی خبر از دلدادگی، عاشقم
ماه شدم ابر شدی،اشک شدم صبر شدی،برف شدم آب شدی، قصه شدم خواب شدی
لیلای من، دریای من آسوده در رویای من این لحظه در هوای تو گمشده در صدای تو
من عاشقم مجنون تو گمگشته در بارون تو
مجنون لیلی بی خبر در کوچه های در به در
مست و پریشون و خراب هر آرزو نقش بر آب شاید که روزی عاقبت آروم بگیرد در دلت
آن چنان كه قلبم را سخت به درد آورد٬
آرزو كردم اي كاش هم اكنون همچون مسيح٬
آميز٬ بي درنگ٬آسمان از روي زمين برم دارد٬
يا لااقل همچون قارون٬زمين دهان بگشايد و مرا در خود فرو بلعد.
اما...نه٬
من نه خوبي عيسي را داشتم و نه بدي قارون را.
من يك *متوسط*بي چاره بودم و ناچار٬
محكوم كه پس از آن نيز*باشم و زندگي كنم*
نه٬باشم و زنده بمانم.
و در اين وادي حيرت پر هول و بيهودگي سرشار٬گم باشم.
و همچون دانه ايي كه شور و شوق هاي روييدن در درونش٬
خاموش مي ميرد و آرزوهاي سبز درونش مي پژمرد٬
در برزخ شوم اين *پيداي زشت*
و آن *ناپيداي زيبا*خرد گردم.
كه اين سرگذشت دردناك و سرنوشت بي حاصل ماست.
و در برزخ دو سنگ اين آسياي بي رحمي كه ...
*زندگي* نام دارد!
اگر بدانم که مردگان تو را بیشتر خواهند دید برای همیشه دیدن تو قید زنده بودن راخواهم زد
واسه هر كسي كه ميگم قصه شو آتيش ميگيره
از تو براي تو ميگم كه لحظه هام به پاي توست
خونه ي قلبم كوچيكه
اما . . .
همش به نام توست
عین مرهم است وقتی می گویی: "می فهمم"، وقتی ایمان دارم که می خوانی از پشت ِ سیمهای رابطه سکوتم را، که شکسته ام ...
دلم گریز می خواهد، دل کندن از دیوارهای خاطره گرفته ی این پیاده روی های خود خواسته.
دلم هنوز هم آن کوچه ی باریک، با آن در ِ سبز رنگ را می خواهد. کوچه ای که هیچگاه با هم در آن راه نرفتیم. فقط آجرهای خیالمان رااز عکس ِ به جا مانده از آن کوچه، بالا بردیم و در آخر، نیمه کاره رهایش کردیم...
یکی از ما، کم شده از رویاهایمان ...
تو یعنی دسته ای گل را ز آن سوی افق چیدن تو یعنی پاكی باران تو یعنی لذت دیدن
تو یعنی یك شقایق را به یك پروانه بخشیدن تو یعنی از سحر تا شب به زیبائی درخشیدن
تو یعنی یك كبوتر را زتنهایی رهاكردن خدای آسمانها را به آرامی صدا كردن
تو یعنی مثل نیلوفر همیشه مهربان بودن تو یعنی باغی از مریم تو یعنی كهكشان بودن
تو یعنی چتری از احساس برای قلب بارانی تو یعنی پیك ازادی برای روح زندانی
تو یعنی در زمستانها به یاد پونه افتادن تو یعنی روح باران را متین و ساده بوسیدن
اگر چهدوری از اینجا تو یعنی اوج زیبائی كنارم هستس و هر شب به خوابم باز می آیی
بهش گفتم نرو بی تو تنهام بی تو .........................گفت عادت میكنی ......گفت شاید یكی بهتر از من هم گیربیاری گفتم بهش مگه عشق و دوست داشتن معامله است كه این نشد یكی دیگه .تنهام گذاشت ...............رفت ................من موندمو یه عالمه خاطره و حرف و گریه های شبانه .........................هنوزم كه هنوزه دوسش دارم حتی بیشتر از گذشته ولی دست نامرد روزگار بی وفا منو از اون جدا كرد گفتم بی تو تنهام ..................گفت فقط خداست كه تنهاست و تنهایی شایسته اوست .گفتم جزتو من كسی رو ندارم كه باهاش درد دل كنم ......گفت خدارو كه داری.............؟گفتم خدا...........مگه تو خدا رو میشناسی..............تو كه روح منو كشتی ...............زندگیمو تباه كردی ...................همش بهم دروغ گفتی ..............................نرو..................بذار زنده بمونم ........اما ....................رفت..................اصلا واسه رسیدن به من هیچ تلاشی نكرد من مگه چه گناهی كرده بودم................مگه صداقت منو ندیدی
باز باید سوختن را گاه گاهی یا آورم ............................
با همه بی وفاییات هنوز میگم دوست دارم و از خدا واست خوشبختی می طلبم.
| Design By : Night Skin |
باران من!
وقتي روحم ترك مي خورد و ساقه ي نگاهم مي خشكد.
در گوشم زمزمه مي كند
و يادم مي آورد كه هست...
وقتي كه ديگر هيچ چيز برايم نمانده است.
LinkDump
